• Trojan Walls

    Je kunt een dialoog aangaan met een literair verleden, intertekstualiteit. Hiertegenover stel ik een vorm van intervisualiteit het omvormen en herinterpreteren van beeldende kunst uit het verleden. 'Trojan Walls' is geinspireerd door de niet meer bestaande, maar wel beschreven, indertijdwereldberoemde schilderijen van Polygnotos. Bij de schilderijen ontbreekt een direct extern motief, wel suggestie van een thema, bijvoorbeeld landschap of architectuur, zonder het te zijn. Het onderwerp of de inspiratiebron is, zonder dat het daarnaar verwijst, verweven in het geheel van het werk. Door middel van concentratie en reductie, spartaanse, krachtige en dwingende vormen binnen een traag bijna statisch complex, dramatische kwaliteit en suggestie van diepte, waardoor een gevoel van suspense kan ontstaan. Maar ook uit hun verband getrokken lijnen of draden die nergens meer toe dienen, doelloos binden en ronde of vlekachtige, soms sliertige vormen schijnbaar achteloos neergeworpen als misplaatste frivoliteitenbijna, dreigend als ijsbergen in de Middelandse Zee. De schilderijen zijn fassadeachtig, zich beperkend, ondoorzichtig, verhullend als dichtgemetselde gaten in een muur, de vormen vaak aangetast of net uit het lood gezet, zoveel mogelijk van gladde esthetica ontdaan. Wel zichtbaar blijven resten, overblijfselen van eerder ontstane beelden, sporen, verwijzingen, beelden van de zat geworden schoonheid van een ruine, van vergane beschaving. Hierdoor nieuwe beloften, nieuwe inzichten, het beloofde land na de stiltevan het vergeten, de geschiedenis opnieuw bewoonbaar gemaakt.